Այսօր Հայաստանի ազգային հերոս, Արցախի հերոս, Սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի ծննդյան օրն է։
Նա այն եզակի անհատներից էր, ում կերպարում բնականորեն միահյուսված էին գրողի զգայուն հոգին, զինվորի անկոտրում կամքն ու պետական գործչի հեռատեսությունը։
Դեռևս երիտասարդ տարիներին նա իրեն դրսևորեց որպես տաղանդավոր գրող և հրապարակախոս՝ «Հացի փորձությունը» պատմվածքների ժողովածուով ապացուցելով, որ հողի ու մարդու կապը նրա համար սոսկ գաղափար չէր, այլ ապրելակերպ։
Սակայն ճակատագիրն այլ առաքելություն էր նախապատրաստել նրա համար։
Երբ հայրենիքի սահմաններին վտանգ սպառնաց, Վազգեն Սարգսյանը գրիչը փոխարինեց զենքով՝ դառնալով հայոց կանոնավոր բանակի հիմնադիրն ու հոգին։ Նրա կերպարը դարձավ հաղթանակի խորհրդանիշ հատկապես 1992-ի օրհասական օրերին, երբ նրա հայտնի կոչով հավաքվեցին 500 մահապարտները։
Այդ պահին նա ապացուցեց, որ ամենամեծ զենքը ոչ թե տեխնիկան է, այլ սեփական ուժերի հանդեպ անսասան հավատը և պատասխանատվությունը սեփական պատմության առաջ։
Որպես պաշտպանության նախարար և ապա՝ վարչապետ, նա ձգտում էր ստեղծել հզոր, տնտեսապես կայուն և միասնական պետություն։
Սպարապետը հաճախ էր կրկնում, որ յուրաքանչյուր ժողովուրդ իր կռիվը գոնե մեկ անգամ պետք է մինչև վերջ տա։
Նա իր կռիվը տվեց մինչև վերջ՝ զոհաբերելով ամեն ինչ հանուն այն տեսլականի, որտեղ Հայաստանը պետք է լիներ աշխարհի ամենահզոր ու հպարտ երկրներից մեկը։
Այսօր, երբ հիշում ենք Վազգեն Սարգսյանին, մենք չենք խոսում միայն անցյալի մասին։
Նրա թողած ժառանգությունը՝ մեր բանակը, մեր պետականության հիմքերն ու նրա անզիջում տեսակը, շարունակում են մնալ ուղենիշ։
Նա հեռացավ անժամանակ, բայց մնաց որպես հավերժական ներկայություն, ով մեզ սովորեցրեց սիրել հայրենիքը ոչ թե խոսքով, այլ գործով, աշխատանքով և, եթե հարկ լինի, նաև կյանքի գնով։
Շնորհավո՛ր ծնունդդ, Սպարապե՛տ։