2016 թվականի ապրիլյան քառօրյա պատերազմի օրերին Արարատի մարզի քաջարի զավակները դարձան անառիկ պատնեշ թշնամու ճանապարհին։

Վեդի քաղաքի հերոս զավակ Անդրանիկ Զոհրաբյանը այն նվիրյալներից էր, ով Մարտակերտի ուղղությամբ տեղակայված 116-րդ մարտական դիրքում մինչև վերջին փամփուշտը պայքարեց անհավասար մարտում՝ թույլ չտալով թշնամուն առաջանալ, և իր կյանքի գնով պաշտպանեց հայրենի հողի այդ հատվածը։

Բարձրաշեն գյուղի բնակիչ Նարեկ Մալխասյանը Ջրականի ուղղությամբ ծավալված թեժ մարտերի ժամանակ, ցուցաբերելով բացառիկ սառնասրտություն, ձեռքի նռնակաձիգով (ԳՊ-25) կարողացավ խոցել հակառակորդի «ՄԻ-24» մարտական ուղղաթիռը։

Ուղղաթիռում գտնվող երեք բարձրաստիճան սպաները վնասազերծվեցին, իսկ Նարեկը, չնայած ստացած ոտքի վիրավորմանը, պատվով կատարեց իր առջև դրված խնդիրը և վերադարձավ տուն՝ արժանանալով ՀՀ «Մարտական խաչ» 2-րդ աստիճանի շքանշանի և Արցախի «Արիություն» մեդալի։

Տափերական գյուղի հպարտություն Ռոբերտ Աբրահամյանը սերժանտ էր և  ապրիլի սկզբին հակառակորդի կողմից սկսված լայնածավալ հրետակոծության ժամանակ նա մինչև վերջ մնաց իր դիրքում։ Ռոբերտը զոհվեց արկի պայթյունից։

Մասիս քաղաքի հերոս զավակներից Հենրիկ Ղահրամանյանը կրտսեր սերժանտ էր և ծառայում էր Ջրականի (Ջաբրայիլի) ուղղությամբ։

Նա աչքի ընկավ իր քաջությամբ, սակայն մարտի թեժ պահին ստացած մահացու վիրավորումը նրան դարձրեց անմահ։

​Մասիսցի մեկ այլ քաջորդի՝ Աղասի Ասատրյանը, նույնպես իր կյանքը նվիրաբերեց հայրենիքին Ջրականի մատույցներում։ Նա այն տղաներից էր, ովքեր առաջինն ընդունեցին հարվածը։

​Դարբնիկ գյուղի զավակ Ժորա Եսայանը  առաջնագծի ամենավտանգավոր կետերում էր։

Ժորան զոհվեց հակառակորդի գերազանցող ուժերի դեմ մղվող պայքարում։

​Այս տղաները՝ Արարատյան դաշտի խիզախ զավակները, իրենց սխրանքով փաստեցին, որ հայ զինվորի ոգին անպարտելի է։ Նրանցից յուրաքանչյուրի պատվին այսօր մարզի համայնքներում տեղադրված են խաչքարեր, անվանակոչված են դասարաններ ու փողոցներ։

Հավերժ փառք մեր հերոսներին։