Հայ ականավոր բանաստեղծ, մշակութային գործիչ, գրականագետ, թարգմանիչ Պարույր Սևակը (Պարույր Ռաֆայելի Ղազարյան) 20-րդ դարի հայ գրականության ամենաազդեցիկ և սիրված դեմքերից մեկն է։ Նրա պոեզիան բեկումնային էր, քանի որ նա հայ գրականություն բերեց նոր մտածողություն, խորը փիլիսոփայություն և մարդկային հույզերի անկեղծ վերլուծություն։

Ծնվել է 1924 թվականի հունվարի 24-ին Արարատի մարզի Զանգակատուն (նախկինում՝ Չանախչի) գյուղում։

«Սևակ» կեղծանունը նրան տվել է գրականագետ Ռուբեն Զարյանը՝ ի պատիվ բանաստեղծ Ռուբեն Սևակի, ով զոհվել էր Մեծ Եղեռնի ժամանակ։

Ավարտել է Երևանի պետական համալսարանը, այնուհետև Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտը, որտեղ հետագայում նաև դասախոսել է։

​Սևակը հայտնի է իր «մարդակենտրոն» պոեզիայով։ Նա գրում էր սիրո, հայրենիքի, մարդկային բարդ հարաբերությունների և ինքնաճանաչման մասին։
​
Նրա ամենահայտնի գործերից են.
​«Անլռելի զանգակատուն» – Կոմիտասին նվիրված այս պոեմը նրա գլուխգործոցն է, որտեղ պատկերված է հայ ժողովրդի ճակատագիրն ու ցավը։

​«Մարդը ափի մեջ» – Ժողովածու, որը հեղաշրջում արեց հայկական արդի պոեզիայում իր նորարարական ոճով։

​«Եղիցի լույս» – նրա վերջին և ամենափիլիսոփայական ժողովածուն է, որի տպագրությունը խորհրդային տարիներին արգելված էր։

​«Մենք քիչ ենք, սակայն մեզ հայ են ասում...» — այս տողերը դարձել են հայկական ինքնության յուրօրինակ օրհներգ։
​Պարույր Սևակը մահացել է 1971 թվականի հունիսի 17-ին ավտովթարից, երբ կնոջ՝ Նելլի Մենաղարիշվիլու հետ վերադառնում էր գյուղից։

Նրա մահվան շուրջ մինչ օրս կան կասկածներ, որ դա կարող էր լինել կազմակերպված սպանություն խորհրդային իշխանությունների կողմից՝ նրա ազատախոհության պատճառով։