Բաղրամյան գյուղը գտնվում է Արարատյան դաշտում՝ ծովի մակերևույթից 838 մետր բարձրության վրա, Արարատի մարզի Արտաշատի տարածաշրջանում։

Գյուղը հիմնադրվել է 1829 թվականին և նախկինում կրել է Բաշնալու անվանումը, սակայն 1949-ին վերանվանվել է ի պատիվ զորավար Հովհաննես Բաղրամյանի:

Բաղրամյանցիները հիմնականում հայեր են, որոնց նախնիների մի մասը 1828-1829 թվականներին տեղափոխվել է Պարսկահայաստանի Խոյի և Սալմաստի շրջաններից:

Նրանք աշխատասեր, հողին կապված և ավանդապաշտ մարդիկ են, ովքեր սերնդեսերունդ փոխանցել են մշակութային և կենցաղային այն արժեքները, որոնք բերել են իրենց պատմական հայրենիքից:

​Այս գյուղն աչքի է ընկնում իր յուրահատուկ կլիմայական պայմաններով և գյուղատնտեսական հզոր ներուժով. այն համարվում է բացարձակ ոռոգման գոտի, որտեղ կիսանապատային լանդշաֆտները մարդու քրտնաջան աշխատանքի շնորհիվ վերածվել են կուլտուր-ոռոգելի օազիսի:

Բաղրամյանը հայտնի է իր արևահամ պտուղներով և խաղողի այգիներով, որոնք զբաղեցնում են ընդարձակ տարածքներ:

Գյուղատնտեսական նշանակության հողերը կազմում են շուրջ 306.6 հեկտար, որի մեծ մասը վարելահողեր են:

Այստեղ հատկապես զարգացած է ջերմասեր բանջարաբոստանային կուլտուրաների՝ լոլիկի, տաքդեղի, սմբուկի, ձմերուկի և սեխի մշակությունը, ինչպես նաև կաթնամսատու անասնապահությունը:

Գյուղի պատմամշակութային դեմքի կարևոր մասն է կազմում 19-րդ դարում կառուցված եկեղեցին, որն այժմ վերակառուցման փուլում է:

Չնայած կլիմայական խիստ տատանումներին՝ ամռանը մինչև +41°C տապին և ձմռանը մինչև -31°C ցրտին, բաղրամյանցիները շարունակում են շենացնել իրենց համայնքը՝ պահպանելով գյուղի կենսունակությունն ու ավանդական հյուրընկալությունը:

Կոորդինատները. 39°58′36″N 44°31′10″E