​Հայ տաղանդավոր նկարիչ Խորեն Զավենի Հակոբյանը ծնվել է 1945 թ. ապրիլի 22-ին Արտաշատի շրջանի Նորաշեն գյուղում։ 1964-ին ավարտել է Երևանի գեղարվեստի ուսումնարանը, իսկ 1972-ին՝ Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտը։

​Նրա մասնագիտական ուղին հարուստ է պատասխանատու աշխատանքներով. 1971-1983 թթ. եղել է հայկական հեռուստատեսության բեմադրող նկարիչ, 1983-1987 թթ.՝ «Գարուն» ամսագրի գեղարվեստական խմբագիր, իսկ 1987-1992 թթ.՝ «Արևիկ» մանկական հրատարակչության գլխավոր նկարիչ։

1992 թվականից ստեղծագործում է որպես ազատ արվեստագետ՝ համագործակցելով տեղական ու միջազգային հրատարակչությունների հետ։ Նրա ձևավորած գրքերը ցուցադրվել են Ֆրանկֆուրտի և Մոսկվայի միջազգային տոնավաճառներում։

​Խորեն Հակոբյանն ավելի քան 300 գրքի ձևավորման հեղինակ է։ Նրա ամենաառանցքային գործերից է «Սասնա Ծռեր» էպոսի առաջին ամբողջական ու ամենամանրամասն պատկերազարդումը, որը ներառում է ջրաներկով ու պաստելով արված ավելի քան 220 փոքր ֆորմատի աշխատանք և էպոսի բոլոր ճյուղերն արտացոլող 33 մեծամասշտաբ կտավ։

Գրիգոր Խանջյանը բարձր է գնահատել այս շարքը՝ ընդգծելով դրա ազգային շունչն ու մոնումենտալ լուծումները։

​Նկարիչը մեծ ներդրում ունի նաև կրթական գործում. նա է պատկերազարդել Հայաստանի և ԱՄՆ արևմտյան նահանգների հայկական դպրոցների հայոց լեզվի ու պատմության դասագրքերը (2002-2009 թթ.), ինչպես նաև Վաչագան Սարգսյանի «Այբբենարանն» ու մայրենիի տարրական դասագրքերը (1998-2023 թթ.)։

​Նրա մյուս նշանակալի նախագծերից են Հայ կաթողիկոսների դիմանկարների ամբողջական շարքը, հայ ճարտարապետական կոթողների ու բնապատկերների հավաքածուն (մետաքսագրության հեղինակային տեխնիկայով ու պաստելով), «Ինչ է, ով է» հանրագիտարանի հայկական հոդվածները (1985-1987 թթ.), «Ամենայն հայոց կաթողիկոսներ» (2001 թ.), Հովհ. Թումանյանի «Հեքիաթներ» (2002 թ.) և «Բալլադներ» (2016 թ.), Ս. Հարությունյանի «Հայ հին վիպաշխարհ» (2004 թ.), Հայ գրողների դիմանկարների հավաքածուն (2008 թ.), Խնկո Ապոր «Առակներ» (2009 թ.) գրքերը և Նաիրի Զարյանի «Սասունցի Դավիթ» դյուցազնավեպը (2016 թ.)։

 Խորեն Հակոբյանի ստեղծագործական հարուստ ուղին հայ կերպարվեստի և գրքարվեստի պատմության մեջ մնայուն հետք է թողել։ Նրա աշխատանքները ոչ միայն գեղարվեստական բարձր արժեք են ներկայացնում, այլև յուրօրինակ կամուրջ են հանդիսանում հայկական հնամենի էպոսի, ազգային պատմության և սերունդների կրթության միջև՝ վառ պահելով հայկական մշակութային ինքնությունն ու ոգին թե՛ Հայրենիքում, թե՛ Սփյուռքում։