Աղասի Բաբայանը հայ կինոարվեստի ամենաինքնատիպ դեմքերից է, ում անվանում են «բնության և կենդանիների հոգեբան»։

Նրա ֆիլմերը առանձնահատուկ են նրանով, որ կենդանիները հանդես են գալիս ոչ թե որպես ֆոն, այլ որպես լիարժեք դերասաններ՝ օժտված զգացմունքներով և բնավորությամբ։

Ծնվել է 1921 թվականի դեկտեմբերի 21-ին Արարատի մարզի Ազատավան գյուղում (նախկինում՝ Չիբուխչի)։

Հենց գյուղական կյանքն ու բնությունը հետագայում դարձան նրա ներշնչանքի աղբյուրը։

1946թ. ավարտել է Երևանի թատերական ինստիտուտի դերասանական ֆակուլտետը (Արմեն Գուլակյանի արվեստանոցը)։

Այնուհետև տեղափոխվել է Մոսկվա և 1952թ. ավարտել Համամիութենական պետական կինեմատոգրաֆիայի ինստիտուտի (ВГИК) ռեժիսորական ֆակուլտետը։

​Աղասի Բաբայանի կարիերան սկսվել է դերասանական աշխատանքներով։

Նա իր առաջին քայլերն արել է հայկական կինոյի դասական նմուշներում.  Նկարահանվել է այնպիսի հայտնի ֆիլմերում, ինչպիսիք են «Դավիթ Բեկ» (1943,  այստեղ նա մարմնավորել է Մելիք-Մանսուրին), ​«Անահիտ» (1947, մարմնավորել է Վաչագանի ընկերոջը) ։

Որպես ռեժիսոր երկար տարիներ աշխատել է Մոսկվայի «Ցենտրնաուչֆիլմ» (Центрнаучфильմ) ստուդիայում։ Նա մասնագիտացել էր գեղարվեստական-գիտական և էթոլոգիական (կենդանիների վարքագծի մասին) ֆիլմերի ստեղծման մեջ։

Նրա ֆիլմերը դարձել են խորհրդային մանկապատանեկան կինոյի դասական նմուշներ.

.«Ռիշիի արկածները» 

Պատմություն փոքրիկ հովվաշան մասին, որը մեծ ժողովրդականություն բերեց նրան։​

. «Կունակը»  

Մարդու և արջի քոթոթի անկեղծ ընկերության մասին հուզիչ պատմություն։

​«Ինձ մոտ, Կանա՛լ» (1975) 

 Ֆիլմ, որը բացահայտում է կենդանու հավատարմությունը։

«Արջը» (1980): Նրա մյուս հայտնի աշխատանքը բնության և մարդու փոխհարաբերությունների մասին։

Բաբայանի ֆիլմերում չկա դաժանություն կամ արհեստականություն։ Նա ուներ բացառիկ համբերություն. ամիսներով սպասում էր բնության մեջ համապատասխան կադրը որսալու համար, որպեսզի ցույց տար կենդանու բնական վարքագիծը։

Արժանացել է ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործչի կոչման (1974) և «Ոսկե ժանգ» պարգևի «Լուսանը արահետ է դուրս գալիս» (1982 թ.) ֆիլմի համար։ 

Աղասի Բաբայանը մահացել է 1995 թվականի փետրվարի 17-ին Մոսկվայում, սակայն նրա կապը հայրենիքի և ծննդավայրի՝ Ազատավանի հետ միշտ մնաց անխզելի։