news-details
Արարատյան Պատմություններ

Ճանաչենք Արարատի մարզի հսկաներին - Ռոբերտ Աբրահամի Աբրահամյան

Ռոբերտ Աբրահամի Աբրահամյանը հայոց մերօրյա պատմության այն հերոսներից է, ում անունը հավերժորեն շաղկապվել է հայրենիքի պաշտպանության սուրբ գործին։

Նա ծնվել է 1993 թվականի դեկտեմբերի 20-ին Արարատի մարզի Տափերական գյուղում։

Ռոբերտը պայմանագրային զինծառայող էր, սերժանտ, ով իր մասնագիտական ուղին ընտրել էր գիտակցաբար՝ հանուն սահմանի անառիկության և իր հարազատների խաղաղության։

​2016 թվականի Ապրիլյան քառօրյա պատերազմի առաջին իսկ օրերից Ռոբերտը գտնվում էր առաջնագծի ամենաթեժ կետերում։

Որպես փորձառու զինվորական և սերժանտ՝ նա իրականացնում էր ոչ միայն մարտական հերթապահություն, այլև դարձել էր հենակետի ոգին՝ իր սառնասրտությամբ ու արիությամբ օրինակ ծառայելով կրտսեր զինակիցներին։

Ռոբերտի սխրանքը միայն զենքով կռվելը չէր, այլ այն լռելյայն վստահությունը, որ նա ներշնչում էր իր կողքին կանգնած 18-20 տարեկան տղաներին։ Նրա ներկայությունը դիրքում նշանակում էր, որ «թիկունքն ամուր է»։

Հրամանատարական կազմը Ռոբերտին բնութագրում էր որպես «կայացած զինվորական»։ Նա այն մարդն էր, ում  կարելի էր հույս դնել ամենաբարդ առաջադրանքը։

Նրա պրոֆեսիոնալիզմը և զգոնությունը բազմիցս կանխել են հակառակորդի կողմից իրականացվող սադրանքները։

Նույնիսկ ամենաինտենսիվ հրետակոծությունների ժամանակ նա չի ընկրկել՝ պատնեշ դառնալով հակառակորդի նկրտումների ճանապարհին։

Հարազատները նրա մասին պատմելիս հաճախ նշում են, որ Ռոբերտը միշտ ասում էր. «Եթե մենք չկանգնենք, ո՞վ պիտի կանգնի»։

​Ռոբերտ Աբրահամյանի կյանքը ընդհատվեց 2016 թվականի ապրիլի 10-ին՝ հարաբերական անդորրի պայմաններում հակառակորդի կողմից հրադադարի ռեժիմի նենգ խախտման հետևանքով։

Նա զոհվեց մարտական դիրքում՝ իր պարտքը մինչև վերջ կատարելիս։

Հայրենիքին մատուցած բացառիկ ծառայությունների համար նա հետմահու պարգևատրվել է Հայաստանի Հանրապետության «Մարտական ծառայություն» և Արցախի Հանրապետության «Արիության համար» մեդալներով։

​ Ռոբերտին  ճանաչողները նրան  հիշում են որպես համեստ, աշխատասեր և անսահման հայրենասեր մարդու։

Նրա հիշատակն այսօր վառ է պահվում հայրենի գյուղի դպրոցում բացված փառքի անկյունում և նրան նվիրված հուշարձանների մոտ, որտեղ ամեն տարի խոնարհվում են նոր սերունդները՝ սովորելով, թե ինչ է նշանակում անձնվեր սերն առ հայրենիք։