Հայ թատերական արվեստի երախտավորների շարքում իր ուրույն ու հաստատուն տեղն ունի դերասանուհի Մարիետա Քոչարյանը, ում ստեղծագործական կենսագրությունը սկիզբ է առել Արարատյան դաշտի սրտից։

Ծնվել է 1951 թվականին Արարատի մարզի Այգեզարդ գյուղում, որտեղ էլ ստացել է միջնակարգ կրթությունը և արել արվեստի իր առաջին քայլերը՝ ղեկավարելով տեղի կուլտուրայի տան գեղարվեստական մասը։

Նրա մասնագիտական կայացման հարցում վճռորոշ դեր է խաղացել Արտաշատի Ամո Խարազյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի ստուդիայում ստացած կրթությունը, ինչն էլ հիմք դարձավ նրա հետագա բեղմնավոր գործունեության համար։

​Դերասանական ուղին Մարիետա Քոչարյանին սկզբում տարավ դեպի Գավառի պետական դրամատիկական թատրոն, սակայն 1976 թվականից նրա ճակատագիրը անքակտելիորեն կապվեց Կապանի Ալեքսանդր Շիրվանզադեի անվան պետական թատրոնին։

Ավելի քան չորս տասնամյակ նա այս թատերախմբի առանցքային դեմքերից մեկն է՝ բեմի վրա կերտելով տասնյակ բարդ ու բազմաշերտ կերպարներ։

Նրա խաղացանկը տպավորիչ է և ընդգրկում է համաշխարհային ու հայ դասականների գործերը. Մոլիերի «Տարտյուֆից» մինչև Հրանտ Մաթևոսյանի «Աշնան արևը», Լևոն Մութաֆյանի «Սրճարան Հիշողությունից» մինչև Շիրվանզադեի հանրահայտ «Պատվի համար» և «Չար ոգի» դրամաները։

​Մարիետա Քոչարյանի ստեղծագործական դիմանկարում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Հռիփսիմե Սիրվանյանի կերպարը՝ Ալեքսանդր Շիրվանզադեի «Եվգինե» դրամայում։

Այս ներկայացման մեջ դերասանուհին կարողացել է բացառիկ վարպետությամբ մարմնավորել հայ մոր տեսակը՝ հանդիսատեսին փոխանցելով զգացմունքների մի ողջ ներկապնակ։ Նրա խաղը սկսվում է երջանկությունից ճառագող, կենսախինդ կնոջ կերպարով, ով սեփական դստեր երջանկությամբ ապրելիս թվում է «խենթացած» բերկրանքից։

Սակայն, զարգացնելով դերը, նա վարպետորեն վեր է հանում հայ մոր հոգեբանական ողջ խորությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է այդ նույն մայրը դառնում դժբախտ՝ զավակի դժբախտությամբ։

Նրա կատարումը բնութագրվում է որպես կայտառ, աշխույժ և դրական լիցքերով հագեցած արվեստ, որը հանդիսատեսին ստիպում է ապրումակցել հերոսուհու յուրաքանչյուր շնչին ու հառաչանքին։

Մարիետա Քոչարյանի նվիրումը թատրոնին և նրա կերտած կերպարները մնայուն հետք են թողել ինչպես Կապանի թատրոնի պատմության, այնպես էլ հայ թատերասերների սրտերում։