Գեղամ Մալխասյանը հայ տաղանդավոր նկարիչ և մանկավարժ է, ում կյանքն ու ստեղծագործական ուղին սերտորեն կապված են հայրենի արվեստի և կրթական գործի զարգացման հետ։

Նրա կրթական առաջին քայլերը սկսվել են Վեդու գեղարվեստի դպրոցում, որտեղ նա սովորել է 1971-1975 թվականներին՝ ստանանալով նախնական արվեստագիտական գիտելիքներ։

Այնուհետև, 1975-1981 թվականներին նա իր ուսումը շարունակել է Երևանի Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանում՝ էլ ավելի խորացնելով իր մասնագիտական հմտությունները։

Ուսումնառության տարիներին հաջորդել է զինվորական ծառայությունը, և 1977-1979 թվականներին նա ծառայել է Խորհրդային բանակում։ Զինվորական ծառայությունից վերադառնալուց հետո՝ 1981-1983 թվականներին, Գեղամ Մալխասյանն անցել է մանկավարժական գործունեության՝ նկարչություն դասավանդելով Արարատի մարզի Նոր կյանք գյուղի դպրոցում։ Կրթությունը շարունակելու և կատարելագործվելու ձգտումը նրան 1983 թվականին բերել է Երևանի գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտ, որի գրաֆիկայի բաժնում նա սովորել է մինչև 1988 թվականը։

Որպես դիպլոմային աշխատանքի թեմա նա ընտրել է հայ անվանի բանաստեղծ Պարույր Սևակի «Անլռելի Զանգակատունը» պոեմի պատկերազարդումը, ինչը վկայում է նրա խորը կապի մասին հայ գրականության և ազգային արժեքների հետ։

​Մասնագիտական որակավորումը բարձրացնելու նպատակով 1989 թվականին Գեղամ Մալխասյանը որակավորման հատուկ դասընթացներ է անցել Վիլնյուսի գեղարվեստի ինստիտուտում։ Նույն թվականից սկսած նա վերադարձել է հարազատ կրթօջախ և նկարչություն դասավանդել Վեդու գեղարվեստի դպրոցում՝ իր գիտելիքներն ու փորձը փոխանցելով մատաղ սերնդին։

Նրա ստեղծագործական հաջողությունները չեն ուշացել, և 1997 թվականին կայացած «Արարատ լեռը մեր աչքերով» ցուցահանդես-մրցույթում նա արժանացել է պատվավոր 1-ին մրցանակի։ Այս հաջողությանը հաջորդել է մասնագիտական կարևոր ճանաչումը. 1999 թվականից նա դարձել է Հայաստանի նկարիչների միության անդամ։ Նրա կյանքի և ստեղծագործական վաստակի արժևորման նպատակով 2013 թվականին Գեղամ Մալխասյանի հիշատակին նկարահանվել է «Գեղամ Մալխասյան» վավերագրական ֆիլմը։

​Որպես ակտիվ ստեղծագործող՝ նա մասնակցել է բազմաթիվ ցուցահանդեսների ինչպես հայրենիքում, այնպես էլ արտերկրում։ 2000 թվականին նրա աշխատանքները ցուցադրվել են Արարատում, իսկ 2001 թվականին՝ Արտաշատում։

Նույն՝ 2001 թվականին նրա արվեստը դուրս է եկել միջազգային հարթակ՝ ներկայացվելով Էստոնիայի Տալլին քաղաքում։ Գեղամ Մալխասյանը ոչ միայն ստեղծագործում էր, այլև ոգեշնչում իր սաներին. 2002 թվականին Վեդու քաղաքապետարանի ցուցասրահում մեծ շուքով կազմակերպվել և բացվել է Գեղամ Մալխասյանի աշակերտների աշխատանքների ցուցահանդեսը։ Նրա անհատական ստեղծագործական ձեռքբերումների հերթական հանգրվանը եղել է 2004 թվականին, երբ Գեղարվեստի ակադեմիայի ցուցասրահում բացվել է նրա «Քաոս և կարգ» խորագիրը կրող անհատական ցուցահանդեսը, որի կատալոգը՝ «Գեղամ, գրաֆիկա», լույս է տեսել նույն թվականին։

​Գեղամ Մալխասյանի արվեստի և մարդկային տեսակի մասին սահմանումներից թերևս ամենատպավորիչն ու դիպուկը պատկանում է ՀԽՍՀ վաստակավոր նկարիչ Արմինե Կալենցին։

Նա արվեստագետի էությունն ու ստեղծագործական փնտրտուքները բնութագրել է հետևյալ խորիմաստ խոսքերով. «Նա մենակ է, նա քաոսի մեջ է, մի օր կփարատվի քաոսը և կճառագի լույսը»։ Այս բնորոշումը լավագույնս արտացոլում է նկարչի ներաշխարհը, որտեղ գրաֆիկական պատկերների, քաոսի և կարգի հավերժական պայքարից ծնվում է արվեստի մնայուն ու ճառագող լույսը։