Արարատյան դաշտի սրտում, պատմական ու աշխարհագրական բացառիկ անցյալով ծվարած Զորակ գյուղն իրենից ներկայացնում է յուրահատուկ մի բնակավայր, որն ունի ավելի քան երեք դարի պատմություն:

Հիմնադրվելով հեռավոր 1712 թվականին՝ այս գյուղը դարերի ընթացքում կրել է տարբեր անվանումներ, ինչպիսիք են Դոնգուզղյանը, Զանգիլարը, Մեզիդլին և Շորլուն, մինչև որ 1935 թվականի հունվարի 3-ին պաշտոնապես վերանվանվեց Զանգիլար, իսկ արդեն անկախության շեմին՝ 1991 թվականի ապրիլի 3-ին, ստացավ իր այսօրվա հպարտ ու հնչեղ անունը՝ Զորակ:

Գյուղի պատմության ամենաառանցքային ու բեկումնային էջը գրվել է 1988 թվականին, երբ բնակավայրը ամբողջությամբ վերաբնակեցվեց Ադրբեջանից բռնի կերպով տեղահանված և գաղթի դժվարին ճանապարհներով անցած հայերով, ովքեր այստեղ հիմնեցին իրենց նոր տունն ու օջախը:

​Զորակ գյուղն իր տեսակով ու կենսակերպով առանձնանում է Արարատի մարզի մյուս բնակավայրերի շարքում: Այն հատկապես հայտնի է իր բարձր արտադրողականությամբ և գյուղատնտեսական հարուստ ավանդույթներով:

Գյուղն իսկական բանջարաբուծական կենտրոն է. տեղի բերրի հողերի, մարդկանց անդուլ աշխատանքի և բացարձակ ոռոգման գոտի հանդիսանալու շնորհիվ այստեղ արտադրվում են բարձրորակ բանջարեղենային մշակաբույսեր, որոնք մատակարարվում են հանրապետության տարբեր շուկաներ:

Բացի բանջարաբուծությունից, գյուղում մեծ զարգացում ունի նաև անասնապահությունը: Այս ամենը հնարավոր է դարձել բնական կիսաանապատային լանդշաֆտը տքնաջան աշխատանքի և ոռոգման համակարգերի ներդրման միջոցով ծաղկուն, կուլտուր-ոռոգելի օազիսի վերածելու շնորհիվ:

​Այս բնակավայրի ամենամեծ հարստությունը, անշուշտ, նրա մարդիկ են: Զորակցիները բնութագրվում են արտակարգ կամային որակներով, տոկունությամբ ու հաստատակամությամբ: Լինելով բռնագաղթի արհավիրքներ տեսած մարդկանց ժառանգներ՝ նրանք օժտված են կյանքի դժվարություններին դիմակայելու բացառիկ ուժով, աշխատասիրությամբ և հողին կապվածությամբ:

Տեղացիներն աչքի են ընկնում հյուրասիրությամբ, համախմբվածությամբ և միմյանց հանդեպ ունեցած խորը հարգանքով: Նրանց բնավորությանը բնորոշ է նաև բարձր կենսասիրությունն ու ստեղծագործ միտքը, ինչի շնորհիվ կարողացել են զրոյից շենացնել ու ծաղկեցնել իրենց համայնքը՝ պահպանելով ազգային ավանդույթներն ու մշակութային արժեքները:

​Գյուղի կլիման չոր, խիստ ցամաքային է, ինչը թելադրում է տեղի կյանքի ռիթմը: Ձմեռները սկսվում են դեկտեմբերի կեսերին, երբ հունվարյան միջին ջերմաստիճանը տատանվում է -3-ից -5°C-ի սահմաններում:

Ամառները տևական են ու շոգ՝ մայիսից մինչև հոկտեմբեր ամիսներին օդի միջին ամսական ջերմաստիճանը հասնում է 24-ից 26°C-ի, իսկ առավելագույնը կարող է գրանցվել մինչև 42°C:

Չնայած տարեկան տեղումների սակավությանը (250-300 մմ) և հաճախակի կրկնվող չոր ու տաք քամիներին՝ խորշակներին, որոնք երբեմն զգալի վնաս են հասցնում գյուղատնտեսությանը, տեղի բնակիչները հաջողությամբ հաղթահարում են բնության քմահաճույքները։

​Աշխարհագրական դիրքի և հասանելիության տեսանկյունից Զորակն ունի չափազանց նպաստավոր ու ռազմավարական տեղակայում: Այն գտնվում է Հայաստանի Հանրապետության Արարատի մարզի Մասիսի տարածաշրջանում՝ Հրազդան գետի ձախափնյա հարթավայրում, ծովի մակարդակից 840 մետր բարձրության վրա:

Գյուղն անմիջապես տեղակայված է կարևորագույն նշանակություն ունեցող Մասիս-Էջմիածին մայրուղու վրա: Զորակի հեռավորությունը Մասիս քաղաքից կազմում է ընդամենը մոտ 3 կմ դեպի հյուսիս-արևմուտք, մարզկենտրոն Արտաշատից՝ 25 կմ, իսկ մայրաքաղաք Երևանից՝ ընդամենը 10 կմ, ինչն ապահովում է արագ ու հարմարավետ կապը խոշոր տնտեսական կենտրոնների հետ:

Բնակավայրի ճշգրիտ աշխարհագրական կոորդինատներն են՝ 40°05'33"N 44°23'31"E: