Նիկոլայ (Նորայր) Գևորգյանը հայ թատրոնի և կինոյի տաղանդավոր դերասան է, ով իր անջնջելի հետքն է թողել հայկական մշակույթի պատմության մեջ։
Նա ծնվել է 1924 թվականի հոկտեմբերի 1-ին Վերին Ղամարլուում (ներկայիս Արտաշատ)։ Իր երկարամյա և բեղմնավոր ստեղծագործական կյանքի ընթացքում նա արժանացել է բազմաթիվ պարգևների և կոչումների, այդ թվում՝ ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստի պատվավոր կոչմանը 1984 թվականին։
Դերասանը կյանքից հեռացել է 2011 թվականի օգոստոսի 30-ին Երևանում։
Նորայր Գևորգյանի թատերական ուղին սերտորեն կապված է եղել հայկական առաջատար բեմերին։
1967 թվականից եղել է Երևանի Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի դերասան, ինչպես նաև հանդես է եկել Երևանի Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում։
Նրա բեմական ուսուցիչներն են եղել այնպիսի հանրահայտ ռեժիսորներ, ինչպիսիք են Արմեն Գուլակյանն ու Վարդան Աճեմյանը։
Իր ստեղծագործական գործունեության ընթացքում նա բախտ է ունեցել բեմում խաղալու հայ թատրոնի լեգենդների՝ Վահրամ Փափազյանի, Հրաչյա Ներսիսյանի, Ավետ Ավետիսյանի, Գուրգեն Ջանիբեկյանի և Դավիթ Մալյանի հետ։
Թատրոնում նրա կերտած ուշագրավ դերերից ու ներկայացումներից հիշատակության են արժանի «Իմ զոքանչը», «Կորսված նամակ», «Խելահեղ օր» բեմադրությունները, ինչպես նաև Բարթեմի դերը «Շողոքորթը», Տեր հայրի դերը «Էսպես մինչև երբ», Աթենացու դերը «Լիսիստրատե», Շուն Փառնակի դերը «Արդյոք ովքեր են», Տերտերի դերը «Չարենցի ուղղիչ տունը» և Փոստատարի դերը «Ես մի ծառ եմ ծիրանի» ներկայացումներում։
Նորայր Գևորգյանը մեծ ճանաչում է ձեռք բերել նաև կինոյում՝ ստեղծելով տարբերվող ու տպավորիչ կերպարներ։
Նրա կինոդերերը ներառում են.
Բացի արվեստում ունեցած մեծ վաստակից, Նիկոլայ Գևորգյանը եղել է Հայրենական մեծ պատերազմի մասնակից և արժանացել է պետական բարձր պարգևների` ՀԽՍՀ կուլտուրայի արհմիության Համլկեմ կենտկոմի պատվոգրերը, 1944 թվականին շնորհված «Կովկասի պաշտպանության համար» մեդալը, 1985 թվականին ստացած «Հայրենական պատերազմի 40-ամյակի» մեդալն ու «Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի» շքանշանը, ինչպես նաև 1984 թվականին շնորհված ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստի կոչումը։