Ասում են՝ շատ հին ժամանակներում, երբ երկինքն ու երկիրը դեռ խոսում էին միմյանց հետ, Հայկական բարձրավանդակի սրտում ապրում էին երեք եղբայրներ՝ Գեղամը, Երանոսը և Ուրցը։ Նրանք ծնվել էին նույն հողից, բայց բնավորությամբ տարբեր էին, ինչպես տարվա եղանակները։

 Գեղամը ավագն էր՝ բարձրահասակ, լուռ ու խստադեմ։ Նա սիրում էր կանգնել ամենաբարձր բարձունքներում և հեռվից հսկել աշխարհը։ Նրա աչքից ոչ մի վտանգ չէր վրիպում։ Ժողովուրդը վստահ էր՝ քանի դեռ Գեղամը հսկում է վերևից, հայրենիքը պաշտպանված է։

Երանոսը միջնեկն էր՝ ամուր, հանգիստ ու հավասարակշռված։ Նա ապրում էր դաշտերի ու բնակավայրերի մոտ, շփվում մարդկանց հետ, լսում նրանց խնդիրներն ու հոգսերը։ Նա գիտեր հողի լեզուն, հասկանում էր, թե երբ է պետք ուժ, իսկ երբ՝ համբերություն։

 Ուրցը կրտսերն էր՝ մեղմ ու բարի։ Նա սիրում էր բլուրները, ծաղիկներն ու աղբյուրները։ Որտեղ քայլում էր Ուրցը, հողը բուրում էր, մարդիկ խաղաղվում էին։ Նրա ներկայությունը բժշկում էր հոգիները։

Մի տարի երկիրը ծանր փորձության առաջ կանգնեց․
երաշտ, փոթորիկներ և օտար վտանգների լուրեր։

Ժողովուրդը վախեցած էր։ Եղբայրները հասկացան՝ իրենց ուժը պետք է դառնա հավերժ։

Նրանք բարձրացան բարձունքներից մեկը և երեք օր ու երեք գիշեր աղոթեցին։

Նրանք չխնդրեցին փառք կամ իշխանություն, այլ խնդրեցին մի բան՝ մնալ հողի պահապանները նույնիսկ այն ժամանակ, երբ այլևս մարդ չլինեն։

Չորրորդ գիշերը երկիրը դղրդաց, երկինքն արձագանքեց նրանց խնդրանքին։

Այդպես՝
▪️ Գեղամը դարձավ բարձր ու խիստ լեռնաշղթա, որի գագաթները ամպերից վեր են,
▪️ Երանոսը դարձավ ամուր լեռ, կանգնած դաշտերի ու բնակավայրերի կողքին,
▪️ Ուրցը դարձավ մեղմ բլուրների շղթա, որտեղ գարնանը բուրում են խոտերն ու բուժիչ բույսերը։

 Ժողովուրդը հավատում է, որ մինչ այսօր նրանց հոգիները կենդանի են․
երբ ամպերը կախվում են Գեղամա լեռների վրա, ավագ եղբոր խոհերն են,
երբ արևը շողում է Երանոսի լանջերին, նրա օրհնությունն է հողին,
իսկ երբ քամին բերում է ուրցի բույրը, կրտսեր եղբոր խաղաղ շունչն է։

 Եվ ասում են՝ քանի դեռ Երանոսը, Գեղամը և Ուրցը կանգնած են միասին, Հայաստանը կունենա պաշտպան, հավասարակշռություն և հոգու խաղաղություն։