Հայաստանի լեռնային լանջերը լի են բազմադարյա գաղտնիքներով, որոնցից մեկը Արջանոց (Արջանոցաց) գյուղատեղին է։
Գտնվելով Արարատի մարզի բարձրադիր գոտում՝ այս հնավայրը պատմում է միջնադարյան հայ շինականի տոկունության և բնության հետ ներդաշնակ ապրելու արվեստի մասին։
Գյուղատեղին թվագրվում է 8-17-րդ դարերով։ Այն ապրել է իր ծաղկման շրջանը զարգացած միջնադարում (12-14-րդ դդ.), երբ Ուրցաձորի հովիտը եղել է տնտեսական և ռազմավարական կարևոր հանգույց։
Բնակավայրը լքվել է ուշ միջնադարում՝ հավանաբար պատերազմների կամ բնակչության՝ դեպի առավել մատչելի հարթավայրային գոտիներ տեղափոխվելու պատճառով։
Գյուղի մոտակայքում պահպանվել են բնական սառնորակ աղբյուրներ, որոնք դարեր շարունակ կյանք են տվել բնակավայրին։
«Արջանոց» անունը տեղացիների մոտ կապվում է մի քանի հետաքրքիր զրույցների հետ։
Ըստ ժողովրդական ավանդության՝ այս վայրը նախքան մարդկանցով բնակեցվելը եղել է լեռնային արջերի սիրելի հավաքատեղին (որջերի վայր)։
Երբ առաջին բնակիչները հաստատվել են այստեղ, անունը թողել են նույնը՝ որպես հարգանքի տուրք տեղանքի տերերի՝ արջերի նկատմամբ։
Մեկ այլ լեգենդ պատմում է, որ գյուղի հիմնադիրները մոլորվել են լեռներում և ծարավից տանջվելիս հետևել են մի արջի, որը նրանց հասցրել է թաքնված մի աղբյուրի։ Հենց այդ աղբյուրի շուրջ էլ կառուցվել է առաջին տունը։
Արջանոցը գտնվում է Ուրցաձորից մոտ 35 կմ արևելք։ Այն տեղակայված է Գեղամա լեռնաշղթայի բարձրադիր՝ ալպիական մարգագետինների գոտում։
Կոորդինատներ. 39.9722°N, 45.0292°E
Լուսանկարները `Հուշարձանների պահպանության Արարատի մարզային ծառայության ֆեյսբուքյան էջից